Konfesjonał

Posypie głowę popiołem, bo wierzę, że zgrzeszyłem, by wybrać przecież tylko jeden dzień niezmogłem wcale i za wzór jego uczynić mą mogiłę z jesiennych liści i wciąż jeszcze leżących zgniłych jabłek. Na stoku bawią sie dziatki, nikt tak już nie mówi, nikogo to nie obchodzi..

próba czasu

zadziwiające jak drobne szczegóły mogą zakrzywiać obraz. 
przedmioty natury nurkujące w głębinach czasu, 
przemierzają drogę murszejąc i kwitnąc. 
z pozoru najlepiej znoszące próbę czasu kamienie,
pokryte antycznymi warstwami
skrystalizowanego kurzu i dawnych historii
kryjących się w świecie niedostępnym wiatrom, 
wyłażą na polach 
by ogrzać się w blasku gwiazd. 
zawiłymi ścieżkami drepczą istoty, 
między zgrzybiałymi pniami, 
najeżonymi mchami, 
kątami rozwartymi i ostrymi 
połamanych łodyg, 
kwitnących i sterczących na baczność w porze letniej. 
szły.. idą, - maszerować będą, 
choćby nie do zniesienia było towarzystwo otoczenia. 
cierpliwie im kapie z gałęzi przemoczony śnieg, 
klepsydra pór roku. 
w szeroko otwartych ślipiach
odbija się doświadczenie poprzednich pokoleń. 
powietrze przepełnione informacjami, 
feromonami, zapachami, niesie je wiatr, 
rozpręża i ściska, kondensuje i wygasza. 
nic co wydaje się im sprzyjać nie potrzebuje splendoru, 
losowe drużby i przyrzeczone na wieki wrogie obcych im światy. 
przetrwają próbę czasu, a ty?

baldachimy

naprężone baldachimy moich policzonych dni
przecieram z kurzu
odkrywając chłonną zieleń
naświetlaną atomami przez wizjery dla gigantów
na ścianach gdzieniegdzie kwitnąca czerń
odpychająca i zamknięta
osłonięta pajęczą tkaniną z szarych nici




*

odziani w przeszłość, zapominamy
zapominamy o wszystkim
zapominamy o wrażeniu
przekształcamy w miłe
złe doświadczenia
złe chwile stają się warte wspomnień
uczą nas więcej, uczą nas życia
dobre zapominamy szybko
odziani w przeszłość
na dłoniach ledwo pył poprzednich chwil
zapominamy tak łatwo
gonimy by pielęgnować traumy
tak wiele o nas mówią oczy
doświadczone, smutne
zmęczone, szalone
zwierciadło minionego
portal zapomnianego

Pianino

Pamiętam, że pewnego dnia przyszedłem do Twojej pracy. Usiadłem przy pianinie w sali konferencyjnej, w której stał długi stół z wieloma krzesłami dookoła. Kręciły sie tam Twoje koleżanki, podśmiewały się ze mnie. Próbowałem coś zagrać, trochę się wstydziłem, nie mogłem sobie za nic w świecie przypomnieć jak to się robi, to granie, takie właśnie miałem wrażenie. Miałem 6 lat i wrażenie, że mogę zagrać co tylko zechcę.