Niesforne myśli i nieład.
Z wypiekami na polikach, od łez nabrzmiałe powieki.
Zbyt wiele praw rościsz sobie smutku.
Jeszcze nie zdążyły dojrzeć okruchy chleba na słońcu.
Rower wciąż stygnie po porannej przejażdżce.
Niedojrzałe śliwki w jabłeczniku, zamiast rajskich jabłek.
Kto jest tym, który tutaj ocenia i nadaje barwę światłu.
Kim jest reżyser tego dziwnego spektaklu.
Pniem ściętego dębu jestem.
Mrówki zbiegają się w poszukiwaniu, są moimi myślami.
Głęboko zakorzeniony jestem w tej ziemi.
Mój brakujący element, którego jestem wciąż świadom jest niewidzialny.

pluszowe zabawki są już schowane,
choć ciężko je już odróżnić od przedmiotów,
są jak codziennego użytku.
pod przykrywką wielokrotności wyboru, kryje się pustka,
wypełniona zatęchłym i ciężkim gazem.
poproszę szary sky, nie mam wymagań,
może padać, mrozić.
nie mogę być zły na naturę ani nic od niej żądać.
to jest naturalne, że w nią nie ingeruje, staram się jak mogę.
szary jest kolorem dobrym, odpowiednim.
jest trochę czarnego, z którym sympatyzuję i biały,
za którym przepadam z konieczności, niewyjaśnionej.
odkąd widzę więcej, jak przez czarne okulary w „They Live”,
jestem gotów być jak John Nada.
Zagadka wydaje się nieskomplikowana,
po chwili zmienia swój stan skupienia w imperatyw.
nie ma nic ponad dobro.