Bywają takie dni, 
jakimś narastającym niepokojem oplecione, 
snujące się po domu zjawy, 
przelewające się cienie z lewa na prawo i odwrotnie, 
liście i kwiaty z zgubionym azymutem słońca, 
kręcą się po własnych sieniach donicy, 
więdnąc i tracąc się nawzajem, 
upiornie melancholijne, 
z tendencja do przeczucia końca wszystkiego, 
ciągnięte dni jak sanie po błocie, 
do horyzontu i troche dalej nie widać krzty nadziei, 
ptaki się śmieją i mijają, 
całe chmary, zderzają się, 
ocierają się o siebie, 
spadając znów zderzają, 
akrobatyka wolności, 
mezalians życia i śmierci.

There are days like this, 
entwinded with some growing anxiety, 
phantoms wandering around the house, 
overflowing shadows from left to right and vice versa, 
leaves and flowers with a lost azimuth of the sun, 
they wander around the pot's own halls, 
withering and losing each other, 
ghastly melancholic, 
with tendency to feel the end of everything, 
days pulled like sledges in the mud, 
to the horizon and a little further there is no hint of hope, 
the birds laugh and pass, 
whole swarms, 
collide, 
they rub against each other,
as they fall they collide again, 
freedom acrobatics, 
a misalliance of life and death.