Tag: egzystencja

Konfesjonał

Posypie głowę popiołem, bo wierzę, że zgrzeszyłem, by wybrać przecież tylko jeden dzień niezmogłem wcale i za wzór jego uczynić mą mogiłę z jesiennych liści i wciąż jeszcze leżących zgniłych jabłek. Na stoku bawią sie dziatki, nikt tak już nie mówi, nikogo to nie obchodzi..

próba czasu

zadziwiające jak drobne szczegóły mogą zakrzywiać obraz. 
przedmioty natury nurkujące w głębinach czasu, 
przemierzają drogę murszejąc i kwitnąc. 
z pozoru najlepiej znoszące próbę czasu kamienie,
pokryte antycznymi warstwami
skrystalizowanego kurzu i dawnych historii
kryjących się w świecie niedostępnym wiatrom, 
wyłażą na polach 
by ogrzać się w blasku gwiazd. 
zawiłymi ścieżkami drepczą istoty, 
między zgrzybiałymi pniami, 
najeżonymi mchami, 
kątami rozwartymi i ostrymi 
połamanych łodyg, 
kwitnących i sterczących na baczność w porze letniej. 
szły.. idą, - maszerować będą, 
choćby nie do zniesienia było towarzystwo otoczenia. 
cierpliwie im kapie z gałęzi przemoczony śnieg, 
klepsydra pór roku. 
w szeroko otwartych ślipiach
odbija się doświadczenie poprzednich pokoleń. 
powietrze przepełnione informacjami, 
feromonami, zapachami, niesie je wiatr, 
rozpręża i ściska, kondensuje i wygasza. 
nic co wydaje się im sprzyjać nie potrzebuje splendoru, 
losowe drużby i przyrzeczone na wieki wrogie obcych im światy. 
przetrwają próbę czasu, a ty?

*

odziani w przeszłość, zapominamy
zapominamy o wszystkim
zapominamy o wrażeniu
przekształcamy w miłe
złe doświadczenia
złe chwile stają się warte wspomnień
uczą nas więcej, uczą nas życia
dobre zapominamy szybko
odziani w przeszłość
na dłoniach ledwo pył poprzednich chwil
zapominamy tak łatwo
gonimy by pielęgnować traumy
tak wiele o nas mówią oczy
doświadczone, smutne
zmęczone, szalone
zwierciadło minionego
portal zapomnianego

Pianino

Pamiętam, że pewnego dnia przyszedłem do Twojej pracy. Usiadłem przy pianinie w sali konferencyjnej, w której stał długi stół z wieloma krzesłami dookoła. Kręciły sie tam Twoje koleżanki, podśmiewały się ze mnie. Próbowałem coś zagrać, trochę się wstydziłem, nie mogłem sobie za nic w świecie przypomnieć jak to się robi, to granie, takie właśnie miałem wrażenie. Miałem 6 lat i wrażenie, że mogę zagrać co tylko zechcę.

*

Urodziłem sie
Nauczyłem sie oddychać 
Nauczyłem się pić 
Nauczylem się jeść
Nauczyłem się śmiać 
Nauczylem się załatwiać 
Nauczyłem się patrzeć
Nauczyłem sie myśleć 
Nauczyłem się kochać 
Nauczyłem się słuchać
Nauczyłem się dotykać
Nauczylem sie ruszać 
Nauczyłem się chodzić
Nauczyłem się mówić
Nauczyłem się liczyć
Nauczyłem się czytać
Nauczyłem się oceniać
Nauczyłem się rozmawiać
Nauczyłem sie rozmyślania
Poszedłem do szkoły
Nauczyli mnie złości
Uczyli mnie niesprawiedliwości
Nauczyli mnie gniewu
Uczyli mnie cwaniactwa
Nauczyli mnie picia
Nauczyli mnie palenia
Uczyli mnie niemyślenia
Nauczyli mnie poczucia straty czasu
Uczyli mnie pokory
Poszedłem do pracy
Uczyli mnie bezsensu
Uczyli mnie nonsensu
Uczyli mnie konsensu



*

Bywają takie dni, 
jakimś narastającym niepokojem oplecione, 
snujące się po domu zjawy, 
przelewające się cienie z lewa na prawo i odwrotnie, 
liście i kwiaty z zgubionym azymutem słońca, 
kręcą się po własnych sieniach donicy, 
więdnąc i tracąc się nawzajem, 
upiornie melancholijne, 
z tendencja do przeczucia końca wszystkiego, 
ciągnięte dni jak sanie po błocie, 
do horyzontu i troche dalej nie widać krzty nadziei, 
ptaki się śmieją i mijają, 
całe chmary, zderzają się, 
ocierają się o siebie, 
spadając znów zderzają, 
akrobatyka wolności, 
mezalians życia i śmierci.

There are days like this, 
entwinded with some growing anxiety, 
phantoms wandering around the house, 
overflowing shadows from left to right and vice versa, 
leaves and flowers with a lost azimuth of the sun, 
they wander around the pot's own halls, 
withering and losing each other, 
ghastly melancholic, 
with tendency to feel the end of everything, 
days pulled like sledges in the mud, 
to the horizon and a little further there is no hint of hope, 
the birds laugh and pass, 
whole swarms, 
collide, 
they rub against each other,
as they fall they collide again, 
freedom acrobatics, 
a misalliance of life and death.